نجّاری

نجّاری و کارهای چوبی در روستای سولا با توجّه به نزدیکی جنگل فندقلو به آن سابقه­ی طولانی دارد. کسی به درستی نمی­داند که در گذشته­ها چه کسانی به کارهای چوبی و نجّاری می­پرداختند. یکی از قدیمی­ترین افرادی که اهالی او را به عنوان نجّار می­شناسند، زکی­اله وهاب­زاده می­باشد. او با الوارهایی که از محصولات جنگل فندقلو بود برای مصارف اهالی در و پنجره و کرسی، وسایل کشاورزی چوبی و هر آنچه از وسایل چوبی که مورد استفاده اهالی بود می­ساخت. کارگاه وی نزدیک آسیاب و و چسبیده به منزل ایّار سلمانی قرار داشت. چوب مورد نیاز را از افرادی که کارشان تهیّه­ی الوار بود می­خرید. مشتریان او مختصّ سولا نبود و اهالی روستاهای اطراف هم برای استفاده از محصولات چوبی ساخت او، برای خرید می­آمدند. بعدها از فرزندانش قسمت اعظم وسایل نجّاری وی را به اردبیل بردند. از دیگر کسان که نجّاری می­کردند اصلان محمّدزاده بود و در حدّ توان خود با ساخت در و پنجره، بخشی از نیاز به نجّاری اهالی را تأمین می­کرد. نجّاری از آن جهت در خانه­سازی رونق داشت که بیشتر اهالی متمایل بودند از در و پنجره­های چوبی استفاده کنند.

آهنگری

آقای محمّدعلی بیدیان قبلاً در محلّ کنونی منزل عباداله صفرزاده مغازه­ای داشتند که در آن­جا انواع لوزم فلزّی که مود احتیاج اهالی بود؛ تأمین می­کرد. از جمله قفل­های دست­ساز منازل، ایگ جَهرَ، گافئین (گاوآهن)، چکّش، انبر، داس، درگز و کیرکیز (وسیله کوبیدن نخ­های بافته شده در گلیم بافی). همچنین برخی قطعات ماشین آلات را به صورت دستی می­ساخت. زمانی که استاد محمّدعلی در تهران حضور داشت از راهنمایی­های خداش عرشی (اوستا خودیش) از فعّالان صنعت بهره می­گرفت. همچنین 25 روز نزد حاج موسی حقّی پدر حاجی بابا شاگردی کرده است. کارگاه حاج موسی در نمین و محصول معروف ایشان داس بود. رابطه­ی دوستانه­ای بین آقای بیدیان و ایشان حاکم بود.