ایشان در محلّه­ي جمعه مسجد اردبیل دیده به جهان گشود و پس از طیّ مقدّمات تحصیلی جهت کسب علم راهی شهر مقدّس قم گردید. بنا به گفته­ی عالم بزرگوار میرفخرالدّین ننه­کرانی ذکر خیری از ایشان در کتاب مراثی آورده شده است. (مراثی کتابی خطّی است که در آن شرح فارغ التّحصیلان آن زمان حوزه نوشته شده است.)

   پس از فارغ­التّحصیلی جهت ترویج دین مبین اسلام به وطن خود اردبیل بازگشت و مدّتی در آن شهر دارالعلم به نشر علوم خویش پرداخت. پس از مدّتی جهت اشاعه­ی احکام اسلامی به همراه خانواده به روستای آرپاتپه مهاجرت کرده و وظیفه ارشاد و تعلیم و تربیت اهالی و نوباوگان آنجا را به عهده می­گیرد. طبق رسم قدیم ایشان جهت آشنا ساختن مردم با حقایق اسلامی علاوه بر این روستا به روستاها و محل­های اطراف می­رفتند و به وظیفه خویش عمل می­کردند. روستاهای خانقاه­سفلی و سولا و عشایر قره­چی­یوردی (از قسمت شمالی خانقاه­علیا گرفته تا نزدیکی­های روستای کله­سر)، دودران، ننه­کران، کله­سر و ... میزبان قدم­های این مرد الهی بود. از شاگردان آن مرحوم که مراحل ابتدایی تحصیلات را نزد ایشان به پایان رسانده­اند بنا به اظهارات ریش سفیدان محل، آقایان مرحوم ملّا هاشم آخوند سولا و ملّا محسن (روحانی خانقاه­سفلی) بودند. مرحوم آقا شدیداً مخالف هر گونه ظلم و استبداد و انحرافی در مسائل اجتماعی و دینی بودند وهمواره خیر و سعادت را در عمل به احکام اسلامی می­دانستند.

   سرانجام آن روحانی مبرّز و عالم در زمستان سال 1263 ه.ش به قصد دیار باقی دنیای فانی را بدرود گفت و به امر خدای خود ندای لبیک سرداد. مراسم تشییع جنازه­ی ایشان چون در فصل زمستان و سرمای شدید هوا بود، انجام شد. اهالی نگران بودند که رنجی به آن­ها برسد ولی همان­طور که خود پیش از مرگ گفته بود وقایع به وقوع پیوست. دو نفر ناشناس بعد از وفات ایشان به روستا آمده و وظیفه غسل و تکفین، نماز و تدفین را به عهده می­گیرند ضمن این­که وضعیّت جوی در حدّ مطلوبی بوده است. بعد از پایان مراسم آن دو نفر همان­طور که ناشناس آمده بودند، ناشناس هم از آن­جا رفته­اند و کسی از آن­ها خبری به دست نیاورده است.[1]