نمک از جمله مواد خوراکی است که مورد استفاده گسترده ای دارد و معمولا در سر هر سفره ای جای خود را باز کرده و مورد استفاده قرار می گیرد. در روستای سولا معدن نمک و یا چیزی شبیه به آن وجود ندارد. در گذشته نمک توسط بازرگانان به روستا می آمد و فروخته می شد. این نوع نمک به شکل بلوری و در اندازه های مختلف بود و با نمک فعلی تفاوت زیادی در اندازه دارد. در محل این نوع نمک مامان دوز نامیده می شد. مامان دوز علاوه بر این که پس از خرد شدن نمک خوراکی محسوب می شد در دامپروری هم کاربرد داشت. احشام نیز مانند انسان به نمک نیازمند هستند و این امر با گذر زمان و از روی تجربه برای دامداران مشخص شده است. برای مصرف دامداری مامان دوز را در دسترس احشام قرار می دهند و تدریجا مورد مصرف قرار می گیرد. امروزه فروشندگان این نوع نمک بسیار کم شده اند اما هنوز هم در شهر اردبیل  و نمین می توان از این نوع نمک پیدا کرد. شکل نمک خوراکی بعدها تغییراتی کرد و خردتر شده و تاحدودی تسویه گردید. این نوع نمک حالت فله ای داشت و اندازه دانه های آن بزرگ بوده و «ایری دوز» خوانده می شد. ایری دوز تا حدود زیادی جوابگوی اهالی بود و برای درست کردن پنیر و خمیر نان استفاده گسترده تری داشت ولی بعدها با پیشرفت امکانات نمک هایی شبیه نمک های امروزی تولید و به بازار آمد. این نوع جدید نمک که آق دوز یا نمک سفید نامیده می شد استفاده از این ماده را برای نمکدان های ظریف تر مهیا می کرد. اما این نوع نمک به دلیل خالص بودن طبق سیاست های تغذیه ای اشکالاتی هم داشت. برای همین علاوه بر استاندارد شدن تسویه و بسته بندی تغییر عمده دیگری کرد و به آن ید اضافه گردید. اوایل که این نوع نمک به بازار آمد کمی گران تر از نمک معمولی به فروش می رسید ولی با ممنوع شدن توزیع نمک معمولی این نوع نمک جایگاه خود را باز کرده و تاکنون باقی است.

رسیدن بهار برای اهالی علاوه بر پیام شادی سال نو پیام آغاز شور و نشاط تولیدات روستایی هم هست. این روزها کم کم نهرهای آب باز بینی شده و برای فعالیت کشاورزی آماده می شود. کشت بهاره شروع می شود. عدس (مرجی)، گاودانه (کوروشنَ)، سیاه دانه (قَرَدَنَ)، نخود و ... . باغچه ها با بیل آشنا می شوند و بذر سبزی ها برای تولیدات زیبا و پر منفعت پخش می شوند.

احشام کم کم در اطراف روستا به چشم می آید و با هوا و علفی تازه دلی از عزا درمی آورند و دندان خود با سبزه های تازه نوازش می دهند. با آفتاب و هوای آزاد آشتی می کنند. کوچکترهایشان مجلسی برپا کرده اند و هر کدام در طرفی به جنب و جوش مشغول و دامدار مهربان به دنبال آنها دوان دوان تا به محیط بیرون عادت کنند.

به به عجب صفایی دارد اول بهار

شروع کسب و کار برای ساختن روستایی آباد و مردمانی خودکفا و سربلند