جنگل فندقلو در زمانی نه چندان دور وسعتی بسیار فراتر از این و در نزدیکی روستای سولا قرار داشت. در این جنگل و بیشه در هم تنیده و پهناور علاوه بر درختان تناور موجوداتی زندگی می کردند که امروزه به سان جنگل از منطقه رخت سفر بسته و رفته اند.

   یکی از این جانوران بومی، اسب های وحشی با نام عمومی ایلخی آت هم زندگی می کردند. این اسب ها در صورتی که کسی موفق به رام کردن آن ها می گشت وسیله ی خوبی برای نقل و انتقالات و مسافرت محسوب می شد و البته پس ار پیر شدن این اسب ها، آن ها را دوباره میان اسب های ایلخی بر می گرداندند. عقاید خاصی درباره اسب در قدیم رایج بوده از جمله اینکه با خود روزی می آورند و جزوی از خانواده اند و همچنین از نوامیس می باشد و ... که نشان از اهمیت این جانور نسبت به سایر جانوران اهلی می باشد.

   اسب های ایلخی مایه برکتی برای منطقه بودند و هر از چند گاهی صدای شیهه و تاخت و تاز آن ها از داخل جنگل به گوش می رسید. این گونه اسب های وحشی بلند قد، به رنگ زرد تیره، با لکه های سفید در چند قسمت از اندام های مختلف این حیوان نجیب، شکوه خاصی به آن می بخشید. در کتاب تاریخ جامع آستارا و حکام نمین هم به این گونه اسب های وحشی اشاره شده است. هنوز هم هستند از اهالی کسانی که این اسب ها را به خاطر دارند.

   ولی این اسب ها چه شدند؟ آیا اهالی منطقه آنها را گرفتند و در ضمن کارهای کشاورزی از بین بردند یا ...

   متأسفانه باید گفت هیچ کدام. این اسب ها بسیار مورد علاقه سربازان روس بودند. چون روس ها در جبهه غربی با آلمان ها در جنگ بودند و تهیه تدارکات و غذا برای آنها کار دشواری بود آن ها هر موجودی که گوشت آن خوراکی باشد شکار کرده و به صورت کنسرو به جبهه می فرستادند. آن ها اسب های الخی را هم مورد هجوم قرار دادند و آنها را که به صورت گله ای در حرکت بودند گرفته تعدادی را به روسیه منتقل کرده و تعدادی را کشته و کنسرو درست می کردند. اگر هم به اسبی دسترسی پیدا نمی کردند آن را از دور با تیر می زدند. به این ترتیب نسل این گونه اسب ها به کمترین حد رسید و دیگر امروزه اگر نژاد آن ها زنده هم باشند فقط به تعداد انگشت شماری به صورت اهلی در اختیار کشاورزان قرار دارد.