X
تبلیغات
روستای سولا - پوشش گیاهی

     روستای سولا

        

 

سولا

طبیعت سولا چای

با توجّه به وسعت و نوع آب و هوای روستا و موقعیّت جغرافیایی و بارندگی نسبتاً فراوان، انواع پوشش گیاهی در روستا مشاهده می­شود که به شرح ذیل می­توان معرّفی کرد.

گیاهان مختلفی در اطراف روستا می­رویند از آن جمله: اسفند و انواع گیاهان دارویی و علف­های هرز که غذای عمده­ی احشام است. در ادامه­ی مطلب بخشی از آنها آورده می­شود.

قییاق: در اکثر مراتع منطقه مشاهده می­گردد. درازای آن به 40 سانتی­متر می­رسد، از دسته گندم­گونان بوده و ساقه­اش مثل ساقه گندم، بندبند است.

آلایونجا: به آن قره­یونجا هم می­گویند. این گونه کوچک­ترین شباهتی به یونجه­ی معمولی ندارد و بیشتر در مناطق دیمی می­روید. از دسته گیاهان سوزنی برگ بوده و گلبرگ آن کروی شکل می­باشد و همانند توت فرنگی روی زمین پهن می­گردد.

یووشان (یووشن): این گیاه تقریباً در تمام منطقه رشد می­کند. گیاهی است تقریباً بدخوراک و تلخ، ولی حیوانات از روی ناچاری از آن تغذیه می­کنند. قدّ آن از 20 تا 50 سانتی­متر می­رسد. از کاربردهای جالب این گیاه این است که آن را در گونی­های عدس و گاودانه قرار می­دهند و همین باعث در امان ماندن محصول از شرّ حشرات و آفات می­شود.

سولا

زندگی جانوری در میان محصولات کشاورزی - شامات سولا

چیلیک بورنو: این گیاه شبیه آلا­یونجه بوده و بر روی زمین پهن می­گردد. گیاهی است خوش­خوراک و غذای اصلی گوسفندان به حساب می­آید.

یئملیک: گیاهی است که اهالی نیز به عنوان سبزی خام از آن استفاده می­کنند. دارای گونه­های متعدّدی است. برگ­هایش نازک و دراز بوده و گل­هایش نیز جلب توجّه می­کند.

لالاخاشخاش: این گیاه که در اصطلاح محلّی به «خاشخاش» شهرت دارد، با خشخاش معمولی فرق دارد. گل آن در میان اهالی به لحاظ سرخی منحصر به فردش به چیچک معروف می­باشد. میوه­ی آن تقریباً از میوه­ی خشخاش معمولی کوچک­تر بوده و خوردنی است. قدش تا 30 سانتی­متر هم می­رسد.

تورشنگ (تورشک): جزو گیاهان پهن­برگ بوده و اهالی از آن نیز مثل سبزی خام استفاده می­کنند و دارای گونه­های مختلفی است. میوه­های آن قرمز رنگ بوده و خوردنی نیست.

کهلیک­اوتو (آویشن، کاکوتی): گیاهی است دارویی و در میان اهالی شهرت فراوان دارد. گیاهی است ریز و برخی تپّه­ها می­روید. اهالی معتقدند که یارپیز سردی و بلاغ­اوتی گرمی است و باید باهم استفاده شود تا فرد دچار سردی و گرمی نشود.

یاغلوجا: گیاهی است که اهالی نیز از آن استفاده می­نمایند و برای دام، گیاهی خوش­خوراک به حساب می­آید. اهالی عقیده دارند که گوسفندان را چاق می­کند.

یارپیز (پونه): در مناطق خنک و رطوبی بیشتر از سایر مناطق رشد می­کند. از گیاهان پهن­برگ بوده، ساقه­ی آن در مناطق ییلاقی تا یک متر هم می­رسد. گیاهی است خیلی معروف و خاصیّت دارویی دارد، بخصوص برای سرما خوردگی خیلی مفید می­باشد. بستر سولاچای و کانال­های آب روستا محلّ جمع­آوری این گیاه است. در بین نهرها یوخاری­آرخ از حین حیث معروف است.

قویون­قولاغی: از گیاهان دارویی بوده و اهالی از آن برای مداوای زخم­ها استفاده می­کنند.

شیوه­رن (شیوه­رن= خاک­شیر): ساقه­ی این گیاه تقریباً نازک بوده و میوه­اش بسیار ریز و زردرنگ می­باشد. در مواقع دل­تنگی و غیره از آن استفاده می­کنند. از استفاده­های آن در روستاها به عنوان جارو از زمین­های زراعی جمع­آوری و مورد استفاده قرار می­گیرد. زنان روستا در خرداد ماه که این گیاه در اوج جوانی و نزدیک بهره­دهی است این گیاه را جمع­آوری کرده و برای مصرف جاروی یک­سال خود نگه­داری می­کنند.

سولا

طبیعت سولا چای

گل ختمی: دارای ساقه­های کلفت بوده و بلندی آن تا 80 سانتی­متر و بیشتر هم می­رسد. دارای گل­های زرد و قرمز و صورتی رنگ بوده و از گیاهان دارویی به حساب می­آید. اهالی در باغچه­های خود از این نوع گیاه برای تزئین و زیبایی آن زیاد می­کارند.

سارماشیق (پیچک): در اصطلاح محلّی که همان نیلوفر است. به روی زمین پهن می­گردد و اگر در نزدیکی درخت بوده باشد، حالت بالا روندگی داشته و به آن می­پیچد. دارای گونه های مختلف است و از گیاهان دارویی می­باشد. گیاهی است خوش­خوراک، اما نوعی از آن خوردنی نیست.

بلاغ اوتو: گیاهی است که در مناطق رطوبی و در کنار بستر چشمه­ها می­روید. از آن به عنوان سبزی خام استفاده می­کنند. گیاهی است واقعاً دوست­داشتنی، خوردن آن با آب­گوشت و سایر غذاهای لذیذ، حال و هوای دیگری دارد. از خصوصیّات دارویی نیز برخوردار است. از جمله جرم دندان­ها را می­گیرد.

قمیش، قمیش نی (نی): این گیاه برحسب محاسبات محلّی، سه نوع می­باشد: یک نوع آن مناطق رطوبی و باتلاق را دوست دارد و بسیار نرم بوده و کاربرد چندانی ندارد. نوع دیگرش در خشکی نیز رشد می­کند و نوعی از آن که هم در مناطق دیمی و هم کنار نهرها و چشمه­های کوچک می­روید، به نام «قارقی» معروف است و مثل چوب سفت می­باشد. از نی موجود در روستا اطراف کورَ برای ساختن نی که برای نوشتن باشد به دلیل نازک بودن استفاده نمی­شود.

بزوشا: گیاهی است دارویی و در کنار رودخانه و نهرهای آب می­روید. اهالی آن را برای سینه مفید می­دانند.

سولا

طبیعت سولا چای

بویمادرن: گیاهی است با گل­های ریز زرد رنگ و بیشتر در قسمت­های خشک می­روید. البته در شامات نیز دیده می­شود. برای درد شکم توصیه می­شود و طرفداران زیادی هم دارد.

بَزَرَک: این نوع گیاه در اکثر مزارع روستا و شرایط متفاوت رشد می­کند. در زمان طراوت ساقه­ی آن را عدّه­ای دوست دارند و میل می­کنند. دانه­های این گیاه خواصّ دارویی دارد و برای سینه­درد استفاده می­شود.

از گیاهان دارویی هم می­توان موارد استفاده­ای را بیان کرد:

گل ختمی یا خشخاش یا کتیرا (جوشانده)– برای درمان ورم و عفونت لثه­ها.

یارپیز (پونه)– جهت رفع دل­درد، سرفه و سینه­درد.

کهلیک اوتو (کاکوتی– آویشن)– جهت ناراحتی­های گوارشی، زکام، تنظیم گردش خون و تقویت کبد.

برگ­ها و ساقه­ی گزنه (جوشانده می­شود)– برای رفع قند خون و نیز تصفیه آن.

تولکی قویروقی (دم روباه)– برای رفع کرم­های روده.

[ دوشنبه پنجم مرداد 1388 ] [ 1:32 ] [ محمد سلمانی ]

[ ]